Na zeven omwentelingen in mijn zondagse warme lakens.
Na zes dromen over wat mijn toekomst nog in petto heeft.
Na een aantal trappen naar beneden.
Mijmer ik bij een sandwich en een pistolet.
Buiten heeft het gesneeuwd.
Het zet mijn melancholische bui enkel kracht bij.
Buiten heeft het gesneeuwd.
En ik denk aan alles waar ik mee bezig ben.
Of ik juiste keuzes gemaakt heb.
Wat de bedoeling is van mijn leven hier op aarde.
Hoe mensen toch kunnen samenleven.
Hoe het komt dat je mensen leuk vindt en anderen niet.
Hoe onzekerheid de mensen drijft.
Hoe eenzaamheid meer macht krijgt.
Buiten heeft het gesneeuwd.
Ik drink van mijn koffie.
Geniet van de warmte.
En zoek in de weekendkrant naar levenswijsheid.
Mensen die langer geleefd hebben.
Mensen die meer te zeggen hebben.
Mensen die iets bijzonders doen.
Ze worden er allemaal in vermeld.
En vandaag lees ik:
- “Als het iets moeilijker wordt, werk ik of lees ik een boek. Boeken zijn heilig en veilig. Ik sleur ze overal mee naartoe, als amuletten.” Johan Tahon
- “Ik word geterroriseerd door het syndroom van de stilte. Als er tijdens een etentje niet gesproken wordt, dan ga ik denken dat het mijn schuld is. En dus begin ik zonder ophouden te praten. Als we dan later naar huis rijden, krijg ik van mijn vrouw naar mijn hoofd geslingerd: ‘We hebben wéér alleen maar jou gehoord!’ Maar niemand anders zei iets. ‘Niemand anders zei iets omdat jij de hele tijd aan het woord was!’ Ik neem mij dan telkens voor om de volgend keer niets zeggen. Als er dan een tijdlang helemaal niets gezegd wordt, zit ik te denken: ‘ Et voilà, het is weer mijn schuld’, waarna iedereen begint te vragen: ‘Scheelt er iets? Ben je niet in vorm?’ En in de auto zegt mijn vrouw dan: ‘Iedereen heeft kunnen zien dat je niet in vorm was.’ Tja, de stilte maakt mij bang, maar als ik praat, dan praat ik te veel. Ik moet gewoon leren doseren.” Benoît Poelvoorde
- Dat Sam De Bruyn ook bang is voor het heimweemonster.
- “Waarom we uiteengingen, kan ik niet in een-twee-drie verwoorden. Ik was nog jong toen we mekaar ontmoeten en het jarenlange samenzijn deed me een stuk van mezelf verliezen. Ik begon de blauwdruk van mezelf te missen. Door weer single te zijn, kreeg ik de kans om dat te herstellen.” Tine Van Den Brande
En zo vul ik mijn hoofd.
En zo vind ik mijn gemoedsrust.
Wetend dat iedereen zoekt.
Dat wijsheden van anderen tijdelijk zijn.
Het leven ook.
En ik zet mijn radio loeihard aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten