Achttien was ik. Nu alweer vijf jaar terug.
In een redelijk onbekende stad, met onbekende mensen in een huis.
Geklop op de deur van mijn kamer. Zacht, maar goed hoorbaar.
Nieuwsgierig opende ik de deur.
Of ik een kop koffie moest hebben? Om mijn tijd boven de boeken wat aangenamer te maken.
Ik drink geen koffie, zei ik.
En hij: wacht maar. Dat leer je wel!
Nu vijf jaar later ben ik het helemaal geworden: een koffiemens.
En hij: architect. Of tenminste, dat denk ik toch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten